دانشگاه شهید بهشتی مطالعات میان رشته ای اخلاق 3116-0905 1 2 2025 09 23 The Unavoidable Role of Ethics in Evidence-Based Policymaking نقش ناگزیر فلسفه اخلاق در سیاستگذاری مبتنی بر شواهد 25 48 106660 10.48308/jiethics.2026.242364.1037 FA سید محسن اسلامی گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0003-3804-2428 Journal Article 2025 11 06 <strong>Introduction: </strong>Evidence-based policymaking (EBPM) has become a widely embraced approach across fields such as medicine, education, and public policy. This trend responds to past policy failures where decisions were often grounded in weak or irrelevant considerations. Despite the centrality of evidence, some argue that ethics, i.e., ethical evidence (most broadly construed), is irrelevant to EBPM.<br /><strong>Findings: </strong>Arguments for “ethics-free” policymaking are motivated by concerns about relevance, objectivity, consensus, complexity, effectiveness, and analytical clarity. These arguments are too dismissive of ethical considerations in the sphere of evidence-based policymaking. However, there are also less pessimistic arguments that do not take ethics seriously in the domain of policymaking, i.e., the <em>effectiveness argument</em> and the <em>separation argument</em>.<br />None of the above arguments works. For example, although considering ethics makes things complicated, it would be a mistake to ignore real complexities. Similarly, although effectiveness in some ways is beyond the reach of ethics, it matters that the goals aimed at are properly picked.<br /><strong>Discussion: </strong>Even if policy exclusively relies on relevant evidence, it retains an intrinsic normative dimension. Emphasizing evidence is itself a normative claim: policymakers ought to base decisions on relevant facts rather than personal preference. The idea of being sensitive to reasons in forming beliefs is not a trivial matter. Furthermore, ethical considerations also guide how evidence is obtained and used. For instance, randomized controlled trials (RCTs) are ethically sensitive forms of evidence-gathering. RCTs are valuable since we cannot directly run some experiments due to ethical limits on research.<br />Relevantly, there are epistemic and justice considerations about the sources we seek to gather evidence. Policies promoting diversity or inclusion rely on ethical reasoning to justify which perspectives are included in evidence collection (Fricker, 2007). Finally, engaging with evidence often raises normative questions, such as handling expert disagreement, conflicting societal beliefs, or biases revealed by “noise” studies (Kahneman et al., 2022; Eslami, 2023). Thus, normative considerations are unavoidable, underpinning both the selection and interpretation of evidence.<br />Furthermore, on another level, ethical considerations in EBPM are diverse. For example, policymaking must identify what is important and why. This includes, for example, questions about human well-being, non-human life, and environmental sustainability (Broome, 2010; Heathwood, 2021; Nussbaum, 2000). Similarly, policy possibly should account for collective values, such as equality, justice, and fairness <br />(e.g., Parfit, 1997).<br />In sum, insisting on eliminating ethics from evidence-based policymaking without further good arguments would count as the opposite of the very idea of evidence-based policymaking. «سیاستگذاری باید براساس شواهد مربوط باشد»؛ این سخنی طبیعی و مقبول است. اجرای برنامه‌ای در دنیای واقعی برای حصول نتایج عینی مستلزم رجوع به شواهد مربوط می‌باشد و نمی‌توان با حدس و گمان یا نظرات شخصی و عرفی به چنین کاری پرداخت؛ اما گاهی این دیدگاه، یعنی <em>سیاستگذاری شواهدمحور</em>، حمل بر این می‌شود که اگر سیاستگذاری درست بخواهد براساس شواهد باشد، باید مستقل از اخلاق و اخلاقیات پیش برود که می‌توان این دیدگاه را «<em>سیاستگذاری فارغ از اخلاق»</em> نامید. برای ارزیابی بهتر این دیدگاه مناسب است به دو سؤال پاسخ داده شود: ۱. در سیاستگذاری چگونه باید شواهد مختلف را لحاظ کرد؟ ۲. در سیاستگذاری توجه به چه شواهدی بجاست؟ درباره پرسش نخست توضیح داده می‌شود که چگونه اساساً ایده حساسیت به شواهد خود هنجاری است و در پاسخ به پرسش دوم بیان خواهد شد که توجه به بعضی شواهد هنجاری ناگزیر است، هرچند این شواهد از انواع مختلفی هستند و نقش‌های متفاوتی ایفا می‌کنند. به طور کلی، توجه به این ابعاد ضمنی در سیاستگذاری کمک می‌کند که تصویر بهتری از نقش فلسفه اخلاق و حوزه‌های پژوهشی هنجاری در سیاستگذاری داشته باشیم. بسیاری از سؤالات کلیدی در عرصه سیاستگذاری نیازمند شواهدی تجربی هستند و توسل به باورهای اخلاقی رایج یا شخصی مخلّ تصمیم‌گیری درست است؛ با این حال در بعضی از ابعاد، توجه به ابعاد هنجاری ناگزیر می‌باشد. نکته این است که بخشی از شواهد مربوط همواره هنجاری هستند؛ از این‌رو «سیاستگذاری فارغ از اخلاق» عدول از ایده کلیدی در سیاستگذاری شواهدمحور است.  https://jiethics.sbu.ac.ir/article_106660_c322a9154266fbbbba5bc3eda5abade4.pdf